ققنوس سوخته

محرم ...

ghoghnoosesookhte — Thu, 24 Dec 2009 19:46:06 GMT

محرم تنها حادثه ایه که تکرار هست اما تکراری نیست ...

میم مثل مادر ...

ghoghnoosesookhte — Thu, 24 Dec 2009 12:07:00 GMT

مادر کسیه که صب لقمه های نون و پنیر رو کوچولو کوچولو می گیره و توی دهن کودکش می ذاره ...

مادر کسیه که چایی رو اول به لبهای خودش می زنه تا یه وقت لبهای کوچیک کودکش نسوزه ...

مادر کسیه که همپای کودک بازی می کنه ... می خنده و می خندونه ...

مادر کسیه که وقتی بچه زمین خورد اجازه می ده خودش بلند شه اما چشمهاش همیشه نگرانه که اتفاقی براش نیفته ...

مادر کسیه که وقتی بچه بهونه می گیره اون رو روی زانوهاش می ذاره و براش قصه می گه ...

مادر کسیه که اگه کودکش کابوس دید و از خواب پرید اولین چیزی که می بینه نگاه گرمیه که آرومش می کنه ...

مادر کسیه که با کوچکترین تکون فرزندش از خواب می پره ...

مادر کسیه که نوازشهای گرمش کودک رو مطمئن می کنه ... مطمئن که هرگز تنها نیست ...

مادر قشنگترین کلمه خداوندیه ...

امروز به مدت یک روز تمام مادر بودم ...

بچه هام هنوز خوابن ...

وقتی بیدار بشن باید کنارشون باشم ...

عاشورا از نوعی دیگر ...

ghoghnoosesookhte — Wed, 23 Dec 2009 10:59:01 GMT

احمد منتظری، فرزند آیت الله منتظری گفت مراسم سوم و هفتم درگذشت این مرجع تقلید بدلائل امنیتی برگزار نخواهد شد.

وی افزود: در پی حمله برخی به دفتر آیت الله منتظری و منزل فرزندش پس از مراسم تشییع و تدفین او در روز دوشنبه درقم، خانواده چنین تصمیمی گرفته اند.

عده ای روز دوشنبه همچنین با تجمع در مسجد اعظم قم مانع برگزاری مراسم ختم آیت الله منتظری شده بودند و با حمله به دفتر آیت الله یوسف صانعی، تابلوی دفتر او را نیز كنده و بردند.

پی نوشت : هفتم آیت الله منتظری روز عاشوراست ...

سنگ ...

ghoghnoosesookhte — Wed, 23 Dec 2009 06:14:54 GMT

سلام زیبا ...

سنگی بودم... افتاده در کنار باغچه خشکیده ای... که برداشتنش ارزش خاکی شدن نداشت!

سنگی بودم! سخت ... سیاه ...

برداشتی مرا... از کنار باغچه خشکیده ... دستی کشیدی بر سرم ... خاک را از تنم ربودی ... تیغی برداشتی و به جانم زدی ...

تراشیدی مرا ای سنگ تراش زیبا ... نوازشم کردی ... صیغلم دادی ...

و من نه آن سنگ بی ارزش بی مقدار برای لی لی کردن کودکانم! نه وسیله ای برای آزار پرندگان! نه بازیچه زیرپا افتاده ای برای بزرگان کوچک! و من دیگر آن سنگ سیاه سخت نیستم! من سنگی هستم تراش خورده به دست زیبایی چون تو ... صیغلی شده و انعکاس دهنده نور ... ای همه نور ...

سپر کوچک ...

ghoghnoosesookhte — Mon, 21 Dec 2009 16:07:15 GMT

^{در میان کودکان حرم، کودکی بود که هنوز به آن صورت بزرگ نشده بود.(بعضی ها می گویند 11 ساله بود). او همینکه عموی خود(حضرت امام حسین(ع)) را ناراحت و غمدیده دید، چنان ناراحت شد که گفت: می خواهم عمویم را یاری کنم. دوان دوان بطرف عموی بزرگوارش دوید.(امام(ع) در میدان جنگ بود).}

حضرت زینب(س) به دنبالش آمد تا او را بازدارد. امام حسین(ع) هم فرمود: ای خواهر، عبدالله را نگهدار، مبادا آنکه در میدان بلاخیز آید و مبادا مورد هدف دشمنان قرار گیرد. ولی عبدالله همچنان اصرار داشت تا همراه عمویش باشد. او می گفت: بخدا قسم، از عمویم جدا نخواهم شد. هرچه زینب کبری(س) تلاش کرد نتوانست مانع او شود.

او خود را به عمویش رساند. همینکه دشمن خواست شمشیری به جان مبارک امام حسین(ع) فرود آورد، عبدالله فریاد زد: وای به حال تو ای زنازاده. می خواهی عموی مرا بکشی. تا دشمن شمشیر خود را فرود اورد، عبدالله دست خود را جلو شمشیر دراز کرد و شمشیر دست او را قطع کرد بطوری که پوست آویزان شد. و فریاد می زد: یا ابتا یا عمّا. پدرجان عموجان ... .

امام حسین(ع)، عبدالله را به سینه گرفت و فرمود: ای عزیز برادر، صبر کن خداوند تو را به پدرانت ملحق گرداند. در حالی که در دامن عموی بزرگوارش بود، حرمله ملعون با تیری سه شعبه و زهر آگین گلوی مبارک او را هدف قرار داد و بشهادت رسانید.

ندا ...

ghoghnoosesookhte — Mon, 21 Dec 2009 10:58:25 GMT

ده ساله یا سیزده ساله فرق چندانی نمی کند ...

نوجوان بود ... با اندامی کوچک که هیچ زره ای اندازه اش نبود ...

رفت ... چون باید می رفت ... چون ندای هل من ناصر را شنیده بود ...

کوچک بود اما می دانست هل من ناصر را پاسخی باید شایسته ...

در سال 50 ه.ق وقتی کار سمّ جعده – همسر امام حسن (ع) - به آنجا کشید که پارههای جگر امام در اثر آن، از دهان مبارکش، بیرون آمد، در لحظههای آخر، همه اهل و عیال خود را به امام حسین (ع) واگذاشت. یکی از فرزندان امام حسن (ع) که در این لحظات، شاهد ماجرا بود و چشم از چشم عمو، بر نمیداشت، قاسم (ع) بود. کودکی که حدود سه بهار از عمر شریفش سپری نگردیده بود.

با نقشهای که معاویه بن ابوسفیان کشید تا یزید را به جای خود بنشاند، حضرت حسین (ع)، برای بیعت نکردن با یزید مجبور به ترک مدینه شد. در قافله ای که به سوی حجاز رهسپار بود، اهل و عیال امام مجتبی (ع) هم بودند. مکه، برای امام حسین (ع) امن نبود – که یزیدیان در زیر لباسهای احرام، شمشیر بسته و قصد کشتن امام را داشتند – بنابراین بر اساس نامه دعوت کوفیان – که مسلم بن عقیل (ع) هم آن را تایید کردهبود – روز هشتم ذیحجه که حجاج، در تدارک رفتن به عرفات بودند، از مکه بیرون آمد.

کار کاروان سرگردان حسینی به کربلا کشید و در محاصره قرار گرفت تا شب عاشورا فرا رسید. اینک قاسم بن الحسن (ع)، سیزده ساله شده و در مدتی که پدرش را از دست داده بود، امام حسین (ع) چنان در تربیت قاسم کوشیده و با او انس داشت که او را ”یا بنیّ“ – ای پسرکم - خطاب میکرد.

ابوحمزه ثمالی (ره) میگوید، از حضرت زین العابدین (ع) شنیدم که میفرمود:

چون شب عاشورا فرا رسید، پدرم تمامی اصحاب و یاران خود را جمع کرد و به آنها فرمود:

ای یاران و پیروان من، تاریکی شب را مرکب خود قرار داده و جان خود را نجات دهید که مطلوب این قوم ، جز من کسی نیست و ...

پس از امتناع آنان، آن حضرت فرمود: همانا فردا من کشته میشوم و همه کسانی که با من هستند، نیز کشته خواهند شد. و از شما احدی باقی نخواهد ماند ...

قاسم ابن الحسن (ع) که در این جمع حاضر بود، مشتاقانه پرسید: آیا من هم کشته خواهم شد.

امام حسین (ع) با محبتی پدرانه به او فرمود:

یا بنیّ، کیف الموت عندک

پسرم، مرگ در نزد تو چگونه است؟

و قاسم، بدون لحظه ای درنگ، پاسخ داد:

یا عمّ احلی من العسل

عمو جان از عسل شیرینتر است.

امام حسین (ع) هم فرمود:

عمویت فدایت شود آری والله، تو یکی از مردانی هستی که در رکاب من به شهادت خواهی رسید.

روز عاشورا ، پس از آن که نوبت به قاسم ابن الحسن رسید، در خیمه ها ولولهای دیگر بود و میدان رفتن او تماشایی.

عاشورا به روایت لهوف

راوی گفت: دیدم جوانی بیرون آمد که صورتش مانند پاره ماه بود، و مشغول جنگ شد. ابن فضیل ازدی چنان بر فرقش زد که سرش را شکافت و او با صورت به زمین افتاد و فریاد زد: عمو جان، به دادم برس.

امام حسین (ع) مانند باز شکاری از اوج، به کنار او فرود آمد و همچون شیر خشمگین بر دشمنان حمله ور شد، شمیشری بر ابن فضیل زد که دست سپر شده او از آرنج جدا شد، ابن فضیل چنان فریادی زد که همه لشکر شنیدند و برای نجاتش تاختند که باعث شد بدن او زیر سم اسبها بماند و به هلاکت برسد.

گرد و غبار که فرو نشست، امام حسین (ع) کنار قاسم (ع) ایستاده بود در حالی که او از شدت درد پای بر زمین میسایید.

امام فرمود : از رحمت خدا دور باد گروهی را که تو را کشتند و جدّ و پدرت در روز قیامت از آنان دادخواهی خواهند کرد

سپس فرمود:

به خدا قسم بر عمویت دشوار است که تو او را به یاری بخواهی و او دعوت تو را اجابت نکند یا اجابت کند ولی به حال تو سودی نبخشد. به خدا قسم امروز روزی است که برای عمویت کینهجو فراوان است و یاور اندک.

بعد از آن پیکر قاسم (ع) را به سینه گرفت و با خود به خیمه ها رساند و در میان کشتگان بنی هاشم قرار داد.

سهم امام حسن مجتبی (ع) - که قبر بی شمع و چراغش در بقیع خاموش است - در کربلای حسینی، 6 قربانی به نامهای: ابیبکر، قاسم، عبدالله، عمر، بُشر و احمد (محمد) بن الحسن میباشد، که در منای عشق خود را فدای عمو کردند.

و ما سالهاست ندای هل من ناصر را می شنویم اما ...

...

حجت ...

ghoghnoosesookhte — Sat, 19 Dec 2009 17:07:12 GMT

جوری زندگی کن که برای زندگیت دلیل داشته باشی ... یه حجت روشن! و طوری بمیر که برای مرگت هم حجت داشته باشی ... حجت رو توی زندگی و مرگ برای خودت تموم کن ... وگرنه همیشه بهش بدهکاری ... به زندگی ... به مرگ ... به خودت !

محرمه ... بلدی حسینی زندگی کنی ؟؟

زیبای بارانی ...

ghoghnoosesookhte — Fri, 18 Dec 2009 12:57:18 GMT

سلام زیبا ...

چقدر باران را دوست دارم ...

چه آن هنگام که قدم می زنم زیر نوازش دستهایش ...

چه آنوقت که خم می شوم زیر شلاق بی امانش ...

چه آن زمان که پناه می برم پشت شیشه ... و تماشا می کنم به تو که آنسو فانوست را به سویم می گیری تا باز بروم زیر بارانی که شاعرم می کند!

زیبای بارانی ...

گاهی ببار تا تازه شوم...

گاهی نوازشم کن تا بخندم ...

گاه شلاقم بزن تا به یاد بیاورم ... تویی که از یاد رفتنی نیستی !

تغییر ...

ghoghnoosesookhte — Wed, 16 Dec 2009 08:14:18 GMT

می گن: زندگی پشت میزی اصلا به ریخت و قیافت نمیاد!

شاید واسه همینه که وقتی دو روز پشت میز می شینم تحقیقا شبیه آدم آهنی می شم! یا یه مجسمه سنگی!

به هر حال فعلا آش کشک خالمه!

ولی به زودی باید یه تغییراتی بهش بدم که بشم همون آدم سابق! پر از ورجه وورجه!

ترازمندی ...

ghoghnoosesookhte — Mon, 14 Dec 2009 13:11:34 GMT

از ترازمندی بدم میاد!

نمی شه لطفا تراز نباشه؟؟

بابا خود خدا هم خیلی دنیا رو تراز تراز نیافریده ها!